Tandenborstel

Tandenborstel

consensor

Een tijdje geleden las ik een artikel over een elektrische tandenborstel die met internet verbonden is. ‘Wat een onzin’ was mijn eerste gedachte. Maar drie regels verder las ik dat je daardoor op internet kan zien of je al je tanden wel evenveel poetst, of je niet te hard drukt, of je wel lang genoeg poetst enzovoorts. Dat werpt ineens een ander licht op de zaak. Zo zou je ook een trilnaald met een sensor kunnen uitrusten die aangeeft hoe lang er steeds op één plek is getrild, hoe ver hij daarna verplaatst is, hoe diep hij in het beton zat enzovoorts. Daar kan je dan misschien weer iets van leren over hoe je beton moet verdichten. Lastiger is het op plaatsen waar geen energie voorhanden is. Je zou in een betonelement of constructiedeel om de zoveel tijd bijvoorbeeld de temperatuur en trillingen kunnen meten, en daarmee het welzijn van de constructie monitoren. Maar waar haalt de sensor zijn energie vandaan, en hoe stuurt hij zijn meetgegevens door? Is het wel realistisch een hele constructie van kabels te voorzien? En moet hij die gegevens wel allemaal doorsturen? De hoeveelheid data die alle apparaten en ‘dingen’ wereldwijd doorsturen neemt explosief toe en aan het verzenden en verwerken van al die gegevens zijn kosten verbonden.

De eerste generatie sensoren kon je ter plekke aflezen, of sloegen gegevens op in een ‘datalogger’. De huidige generatie stuurt gegevens al door via internet, maar wel via een speciaal kastje met een SIM-kaart dat tijdelijk op locatie staat. De volgende stap zijn sensoren die altijd aanwezig blijven in een apparaat of product en gedurende de hele levensduur gegevens kunnen analyseren en indien nodig, doorsturen, direct, zonder SIM. Dat is de stap van M2M (machine-to-machine) communicatie naar IoT (Internet of Things). Die ontwikkeling is in volle gang. Toekomstbeeld is een goedkope sensor die je tijdens de productie in het beton stopt en die zonder ijklijnen en C-waardes te weten de betonsterkte analyseert, zover nodig doorstuurt en die daarna bijvoorbeeld een waarschuwing stuurt als het beton te heet wordt (brand?) of te zwaar wordt belast. Die sensor haalt zijn energie uit ‘energy harvesting’, het ‘oogsten’ van energie uit de omgeving, bijvoorbeeld warmte, of radiogolven. Sensoren kunnen vervolgens informatie aan elkaar doorgeven over korte afstanden en ergens komt het dan op het internet terecht. Wereldwijd wordt er gewerkt aan dit soort systemen, voor in auto’s vliegtuigen, gebouwen, infrastructuur, tot en met tandenborstels aan toe. ConSensor houdt het bij, en zoekt realistische toepassingen voor de bouw. We houden u op de hoogte.

Wim Stenfert Kroese